Ewelina Dobroń-Wylężek

Ewelina Dobroń-Wylężek jest artystą plastykiem i historykiem sztuki. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a stopień doktora uzyskała w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki. Łączy praktykę malarską z doświadczeniem badawczym i działalnością akademicką. Wiedza o historii malarstwa, architekturze i kulturze nie stanowi w jej twórczości jedynie teoretycznego zaplecza — zostaje przetworzona i przełożona na język obrazu.

Jej droga artystyczna prowadziła od malarstwa bardziej przedstawiającego ku stopniowemu rozluźnianiu formy i poszukiwaniu własnego sposobu obrazowania. Ważnym momentem było odejście od roli malarza-odtwórcy i świadome skierowanie uwagi ku temu, co pozostaje z rzeczywistości w pamięci: fragmentowi, światłu, kolorowi, rytmowi i atmosferze miejsca. W swoich wcześniejszych tekstach Ewelina Dobroń-Wylężek określała ten proces jako przejście od wiedzy i realistycznego cytatu ku „szukaniu wrażenia w sztuce”.

Punktem wyjścia dla obrazów pozostają często miejsca rzeczywiste — włoskie miasta, dawna architektura, przestrzenie portowe, ruiny, kopuły i minarety, krajobraz Południa oraz doświadczenia podróży. Nie są one jednak odtwarzane dokumentalnie. Z czasem rzeczywisty widok traci ostrość, a pamięć zachowuje jedynie wybrane kadry. Ostre światło rozpuszcza kontury, a mgła staje się metaforą czasu, który zaciera wspomnienia i odrealnia kolor.

Obecne malarstwo Eweliny Dobroń-Wylężek rozwija się na granicy rozpoznawalności i niedopowiedzenia. Ewelina Dobroń-Wylężek upraszcza i syntetyzuje formy, zachowując jednak ich wizualną sugestywność. Jak pisała w zakończeniu pracy doktorskiej, obrazy są dla niej „zakodowanymi w pamięci fragmentami miejsc, zatrzymanymi emocjami i wrażeniami”, a realistyczny pejzaż zostaje przetworzony w „barwną opowieść zasnutą mgłą czasu”. Istotne pozostaje zatrzymanie obrazu w punkcie, w którym widz rozpoznaje jeszcze źródło przedstawienia, ale może już uruchomić własną wyobraźnię.

Z tego obszaru wyrastał cykl doktorski Podróż – światło – mgła, a jego dalszym rozwinięciem stały się kolejne wątki: Italia Mentale, Roma Sparita oraz Echa Orientu. Łączy je zainteresowanie pamięcią miejsca, architekturą, światłem i procesem stopniowego oddalania obrazu od jego pierwotnego, rzeczywistego źródła.

Malarstwo pozostaje dla Eweliny Dobroń-Wylężek procesem poszukiwania — sposobem budowania własnego języka pomiędzy doświadczeniem sztuki dawnej a współczesnym obrazem, pomiędzy obserwacją a pamięcią, tym, co rzeczywiste, i tym, co po czasie zachowuje wyobraźnia.

Ewelina Dobroń-Wylężek jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Jej dorobek obejmuje wystawy indywidualne i udział w prezentacjach zbiorowych w Polsce i za granicą. Prace artysty znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i poza jego granicami.